The Obligatory Cripples: Dinosaurs (Bad Indian Recordings, 2012)

Przymusowe Kaleki. No ładnie. W dodatku na pytanie: „A wydaliście już coś?” odpowiadają: „A taką tam kasetę”.

Enigmatyczne trio podobno rezyduje obecnie w Londynie, ale to nic pewnego. Ich profil na Bandcampie informuje za to, że na perce mają dziewczynę (Kasię), ponadto dwóch wokalistów, z czego jeden z nich pełni też rolę gitarzysty. Tak, nie mają basisty. Tak, są do przesady i ostentacyjnie garażowi.

Zauważalna staje się ostatnio moda na totalną niedbałość brzmienia. Nie ma nawet silenia się na czytelne, „słuchalne” brzmienie. Jest tak brudno, że aż na granicy rozpoznawalności poszczególnych dźwięków. Jakbyśmy słuchali muzyki z zajechanej na śmierć taśmy na monofonicznym magnetofonie.

The Obligatory Cripples od pierwszych sekund swojej debiutanckiej płyty (pardon, kasety) definiują takie właśnie podejście do grania. No Revenge to sprzęgająca gitara, krzykliwe wokale i toporna łupanina perkusji. Wszystko to zabasowane, pozbawione wysokich tonów, muliste i wkurwiające. Ale się słucha! Najfajniej zespół wypada w króciutkich, nieprzekraczających dwóch minut songach, jak Flabby (zadziorna punkowość musi się spodobać), Dinosaurs (rozbrajające, akcentujące rytm uderzenia w talerz), What’s Happenin’ (zlewająca się w ścianę zgiełku partia gitary), Queen (ostra dźwiękowa jatka). Czasem trio próbuje zagrać łagodniej i melodyjniej (You Mess Me Up), czy wręcz skoczyć w bok do czasów archaicznego rock’n’rolla (I Wanna Be Your Boyfriend).

Nie mam pojęcia, czy ta kaseta jest tylko wybrykiem szukających rozrywki młodych emigrantów, czy też zaczątkiem czegoś poważniejszego. Niemniej jednak, jeśli lubicie brudne, prostackie granie, Dinosaurs jest propozycją właśnie dla was. Enjoy. [m]



Strona zespołu: Facebook