Obserwator: Magnificent Muttley

Po raz kolejny trzech młodych chłopaków udowadnia, że gitara, bas i perkusja plus dobry głos to jest właśnie to, o co chodzi w rocku. A że rock ssie? Kogo to obchodzi, gdy się ma takie refreny jak ten w Phenomenlike.

Wspomniany numer spodobał mi się od razu poprzez nieodgadnione duchowe połączenie z Lazy Snowmana (heloł, guys, robicie coś?). Nie wiem, czy to za sprawą lekko wysilonego głosu Krzyśka Pożarowskiego, którym wyśpiewuje zniewalająco chwytliwą melodię, czy ogólnego klimatu wyluzowanego, sprawnego składu rockowego, który świetnie się bawi czesząc stare-ale-jare riffy. Najfajniejszy utwór na EP-ce (bo wydali EP-kę, nie wspomniałem?), chyba przyznacie mi rację? Na drugim miejscu postawiłbym Still – nibyballadę ze zręcznie stopniowanym napięciem i zadatkiem na coś naprawdę dużego. Przejście na wysokości 3:25 łapie za jaja i trzyma mocno. W The Time podoba mi się praca sekcji i kąsająca gitara Kuby Jusińskiego. Końcówka miecie! Take A Sip zaskakuje odkurzonym, dawno nie słyszanym połączeniem funka i rocka. Living Colour to może nie jest, ale cieszy, że młodzież pamięta również o takich korzeniach muzyki gitarowej. Z całego zestawu najmniej mnie przekonuje When – mało w nim świeżości i pomysłu na kompozycję (choć doceniam ekspresję wokalną lidera).

Wracając do Snowmana – skoro poznaniakom nie chciało się nagrać całej płyty w stylu Lazy, to może zrobią to ich młodsi koledzy z Warszawy? Jak wieść gminna niesie (a konkretnie notka biograficzna), trio pracuje nad materiałem na debiutancki album. [m]

PS. Nie bardzo rozumiem skąd się w ich bandcampowym profilu wziął tag „progressive rock”. Można się niepotrzebnie przestraszyć :)



Strona zespołu: http://www.myspace.com/magnificentmuttley