Czy będziemy się dzisiaj zajmować rosyjskim dramatopisarstwem? Na szczęście dla twórczości Mikołaja Pogodina zostajemy jednak przy naszej działce. Kremlowskie Kuranty to oprócz dramatu tegoż autora także zespół pochodzący z Jasła z bardzo długą i interesującą historią.
Mamy rok 1986, w powietrzu czuć ciągle fascynację klasycznym punkiem - The Clash, The Damned, Ramones - a Irek Dańko zakłada Kremlowskie Kuranty właśnie. Po pewnym czasie (i po kilku rotacjach personalnych) ukształtował się charakterystyczny styl grupy – melodyjne utwory, w których zdecydowanie dominuje słowo i przeplatany, damsko-męski wokal. Do tego dochodzą jeszcze pojawiające się od czasu do czasu skrzypce. Stąd dość często możemy spotkać się z określaniem ich muzyki jako punkowej poezji śpiewanej czy też folk-punkiem. Wydaje się to dosyć straszne, ale efekt jest bardzo ciekawy.
Przemyśl mnie to już piąte wydawnictwo na koncie zespołu. Jedenaście utworów, które zgrabnie wpisują się w dotychczasową muzyczną stylistykę. Jest przebojowo, momentami melancholijne, by już w następnym momencie zaskoczyć nas sporą dawką ironii czy też pejzażem społecznym. Różnorodnie, a jednocześnie bardzo charakterystycznie. Czyli na szczęście nuda nam nie grozi. Zwłaszcza, że każda piosenka staje się oddzielną, opowiedzianą w całości historią. Pierwszym singlem z tej płyty został utwór Czekanie. Wykonywany przez jedyny damski pierwiastek w zespole, czyli Agnieszkę Maciąg. Jej intrygująca barwa głosu, lekko zmęczony ton i śpiewanie jakby od niechcenia, staje się dużym atutem Kurantów. Do tego dołóżmy jeszcze ciekawe gitarowe partie i zadziorny refren – i tak powstaje bardzo dobry numer. Najwidoczniej jest to świetny patent na tworzenie muzyki, gdyż z każdą kolejną chwilą płyta robi się nie mniej interesująca. Następna w kolejności jest Historia prowincjonalna, bardziej nastrojowa i śpiewana już przez Irka. Opowieść wciąga niczym gawęda z lat dawnych. Zmianę klimatu przynosi żywa Czastuszka, inspirowana wschodnią muzyką folkową. Szybka, przebojowa, z ironicznym tekstowym zacięciem. Taka tendencja utrzymuje się na całej płycie – chwilowe wycieszenie przerywane jest mocnym uderzeniem, by znów przejść w melancholijne tony. Jak w rollercoasterze!
Dopada mnie straszna nostalgia, kiedy słucham tej płyty. Nic tylko wyciągnąć z szafy stare glany, włożyć kostkę na plecy i przenieść się w czasy młodości. (Na dobrą sprawę może to nie być aż tak niewykonalne – w końcu na tegorocznym Jarocinie zagra reaktywowana Pidżama Porno). Teksty pełne ideałów, żywa muzyka - czas obudzić się z letargu wieku dojrzalszego, snu niczym po przesłuchaniu płyt Krzysztofa Krawczyka. Cieszy mnie ciągła żywiołowość Kurantów, energia, która bije z każdego utworu umieszczonego na płycie. Tylko wstać i rozruszać stare kości. [spacecowboy]
Strona zespołu: http://kremlowskiekuranty.pl/
Przeczytaj też: Kremlowskie Kuranty: Tam ta da dam
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz