3 maja 2015
Kucz & Klake: Kucz & Klake (Requiem Records, 2015)
Wielkiej urody kawałek popu światowej klasy.
Nazwiska obu panów, stanowiących trzon duetu (a w zasadzie duetu z zespołem, bo wspiera ich jeszcze czterech muzyków), nie powinny być stałym czytelnikom WAFP obce. Konrad Kucz to doświadczony producent i kompozytor mający na koncie już sporo muzyki, w tym świetnie przyjęty album nagrany z Gabą Kulką (Sleepwalk, 2009). Bartek Ujazdowski z kolei, występujący pod pseudonimem Klake, zabłysnął w 2012 roku zjawiskową EP-ką Replica, nagraną we współpracy z Krojcem. Jak widać obaj są wręcz stworzeni do takich przedsięwzięć.
Z Repliką album Kucza i Klake ma wspólny mianownik w balladowym, wyciszonym charakterze. Z twórczością Kucza – aranżacyjnym przepychu i produkcyjną starannością. Dodałbym jeszcze skojarzenie z twórczością Smolika i legendarnym projektem Play Sławomira Pietrzaka oraz – muzyką filmową Michała Lorenca. I już macie pełny obraz tego urokliwego wydawnictwa.
Bo jest to płyta – bez zbytniej przesady – śliczna, momentami wręcz zjawiskowa. Początek złożony z fantastycznego Still Pouring i I'm Not Ready, gdzie mamy i cudowne linie wokalne, i pełne słodyczy partie smyczków, robi niesamowite wrażenie. Oto luksusowy pop, stylowe ballady, które brzmią, jakby je produkował sam mistrz Beck Hansen. Delikatne dźwięki wibrafonu i gitary w Far Away, odrealnione pogłosy i krystalicznie czyste brzmienie akustyka w Still In Memory dopełniają poczucia szczęścia. Potem album trochę się rozłazi. Niewiele wnosząca miniatura Me And The Ocean, kojarzący się z muzyką do 300 mil do nieba Grand Dancer odwracają uwagę od tego co najlepsze we współpracy hiperwrażliwego wokalisty i wyczulonego na najmniejszy niuans kompozytora.
Na szczęście dobre piosenki powracają i do końca pojawia się jeszcze kilka cudowności, jak zmysłowe linie wokalne w Not This Time, powściągliwa rzewność w Lost City, cieplejsze, bardziej energetyczne brzmienia w Night Tea, fenomenalna, rozbuchana solówka na wiolonczeli w wykonaniu Mateusza Kwiatkowskiego w Happy Sequence, wreszcie cudnej urody smyczkowe outro w zamykającej album kołysance.
Rzecz dla wszelkiej maści wrażliwców, ale też po prostu wielbicieli dobrze napisanych melodii i łagodnych, eleganckich piosenek. Dodajmy do tego piękną oprawę plastyczną albumu – który warto mieć w swojej kolekcji. [m]
Strona zespołu: https://www.facebook.com/kuczklake
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Najczęściej czytane w ciągu ostatnich 30 dni
-
Lata 80. w polskiej muzyce popularnej są jak przybrzeżne wody najeżone rafami i niebezpiecznymi szczątkami rozbitych statków. Żeglowanie ...
-
Zapraszamy na wywiad z przedstawicielem jednego z najpopularniejszych, niezależnych serwisów muzycznych w polskim Internecie. Jak wygląda j...
-
Oj, po bardzo kruchym lodzie stąpa Grzegorz Kwiatkowski, naczelny tekściarz gdańskiej trupy. Poprzedni album zaczął się od wyznania I ha...
-
Zapraszamy na seans filmowy okraszony dużą dawką dobrej gitarowej muzyki. Oto, co zespół napisał o swoim dziele: Dziś prezentujemy dokum...
-
Julia Marcell w niedawno opublikowanym wywiadzie wyznała, że proces powstawania jej najnowszej płyty polegał nie tyle na dodawaniu smaczków...
-
Ledwo skończył się tegoroczny, a my już myślimy o następnym. Pomarzyć zawsze można, dlatego wspólnie stwórzmy listę wykonawców, których chci...
-
Jak co roku wasz wafpowy korespondent przebywał na katowickim Offie, by sprawdzić formę polskich zespołów, skorzystać z toi-toiów, bawi...
-
To nie jest płyta przełomowa. Więcej, operuje w raczej dobrze znanych nam klimatach brzmieniowych. Ale co mnie to obchodzi – tego chce się ...
-
Ten zespół ma przesrane. Nie, nie, wcale nie ode mnie. Po prostu zostanie pożarty. Na forach, blogach, serwisach. Tak jak wcześniej zmasakro...

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz