Brooks Was Here: Brooks Was Here EP (FYH!Records, 2012)

Warszawska scena post hc ma nowego reprezentanta. I co? I nic.

Doceniam zapał i hiperaktywność Mateusza Romanowskiego, który nie może usiedzieć w miejscu i ciągle angażuje się w nowe składy. Rzecz w tym, że te składy są do siebie - pod względem artystycznym - bliźniaczo podobne. Odpada więc dość istotny czynnik jednający sympatię słuchacza do nowego wykonawcy – zaskoczenie.

W muzyce Brooks Was Here nie ma niczego nowego. To ciągle to samo granie, które znamy już chociażby z The Spouds. To wciąż ta sama estetyka sprzęgających gitar i krzykliwego wokalu. Niby podobnie robią setki zespołów na świecie, ale kiedy słyszę Romanowskiego w kolejnym składzie grającym tak samo, to mam uczucie deja vu. I lekkiego znudzenia. Znaczy, wiecie, Brooks Was Here słucha się całkiem fajnie, jeśli ktoś lubi takie rzeczy. Ja akurat lubię i dlatego doceniam starania wokalisty, który ofiarnie zdziera gardło, piłowanie gitary i czujną sekcję rytmiczną. Podoba mi się ciekawy efekt basu w Offline Breakdown, wręcz przepadam za wyjątkowo udanym refrenem Invisible Hand – wypadającym niemal popowo przy dysonansowych, nieprzyjemnych zwrotkach. Mogę nawet doznać przy natchnionym krzyku a la mewithoutyou we Frames Of War. Niestety potem zaczynam się nudzić. All Swindlers On Earth i Feed The Overweight Parts przemijają bez większego echa, ten drugi co najwyżej irytuje jakąś taką bezradnością kompozycyjną. Promyk światła wpuszcza ostatni na EP-ce numer, Post War Love Kampf, który znowu przynosi lżejszy refren, zaśpiewany przez Romanowskiego wspólnie z Hanią Malarowską z Hanimal.

Okej, BWH ma nieco większe aspiracje niż przeciętny zespół gitarowy. To skład na wskroś inteligencki, metakulturowy. Nazwę wzięli z kultowego filmu Skazani na Shawshank, czym nieco się narazili fanom amerykańskiego zespołu, który wpadł na to wcześniej. Teksty są zaangażowane i kipią od cytatów z kontestacyjnych dzieł. Aby uniknąć niedomówień, sami wskazują źródła: Ramy wojny, Skonsumowani, Psychologia internetu, Rewolucja życia codziennego, Kapitalizm jako religia, a nawet Grona gniewu. Super, bardzo doceniam oczytanych ludzi, ale pytanie brzmi, na ile te książki skłaniają do własnych przemyśleń i na ile te przemyślenia wynikają z chwilowej fascynacji, mody na konkretne prądy myślowe, zachłyśnięcia się efektownymi hasłami (pamiętacie, jak kiedyś emocjonowaliśmy się No Logo Naomi Klein, i też wszyscy byliśmy alterglobalistami). Rzecz w tym, że teksty są po angielsku. Konia z rzędem temu, komu się będzie chciało je analizować i wyszukiwać nawiązania czy cytaty. To może rajcować tylko studentów, których umysły są jeszcze głodne wiedzy, gotowych do największych poświęceń, by ją posiąść (ciągle żyję w przekonaniu, że tacy studenci jeszcze istnieją).

Podobno zespół nie zamierza się rozpadać, jak to stało się już pewną tradycją „sceny warszawskiej” i ma sporo pomysłów na nowe utwory. Nie wiem, jaki kierunek dla BWH jest lepszy: czy granie jeszcze bardziej agresywne, czy łagodzenie i umelodyjnianie piosenek. W tej chwili jest to dla mnie zespół na jeden strzał. Posłuchałem, aha, no dobra, dawać następnych. [m]


Strona zespołu: http://www.facebook.com/brookswasherepl