Ostatki 2011: Got.Knees, Karate Free Stylers, Kari Amirian, People Of The Haze, Dogs In Trees, Tin Pan Alley

Pierwsza porcja płyt, które nie zmieściły się w regulaminowym termie, a są warte waszej uwagi. Lub nie, to zależy.

Romantycy Lekkich Obyczajów: Lejdis & Dżentelmenels (wyd. własne, 2011)

Kac Vegas w Olsztynie.

Blank Faces: Freefall (wyd. własne, 2011)

Wrocławska grupa Blank Faces w pewnym sensie powstała na fali sukcesów Tides From Nebula. Wychodząc z podobnego założenia, że znalezienie wokalisty graniczy z cudem, postanowili nagrać album instrumentalny. Stylistycznie też jest podobnie – melodia łączy się z ciężarem, ściany dźwięków z licznymi wyciszeniami, zmienność motywów i emocji z transowymi, narastającymi momentami. Sami muzycy wymieniają jako inspirację takie grupy jak Cult Of Luna, Red Sparrowes, Neurosis czy wspomniane już Tides From Nebula.

Żółte Kalendarze trochę pojeżdżą po Polsce

03.02.2012 - Hydrozagadka, Warszawa - z Muzyką Końca Lata
09.02.2012 - Kisielice, Poznań - z UL/KR + feat. Patyczak
01.03.2012 - Szafa, Szczecin
25.03.2012 - 4 Róże dla Lucienne, Zielona Góra

Lupus Winter Fest po raz pierwszy

Miło nam zaprosić na wydarzenie organizowane przez naszego nowego redakcyjnego kolegę [lupusa], który oprócz tego, że pisze dla WAFP!, prowadzi również autorskiego bloga Lupus Unleashed. Zapowiada się kilka godzin ucztowania dla fanów różnych form art rocka, metalu i muzyki improwizowanej.

Zagrają: State Urge, C4030, Mandalor i Shadowsight.

Co, gdzie, kiedy?
Klub Infinium, Gdańsk
18 lutego 2012 (sobota)
Otwarcie bram: 18:00
Startujemy: 19:00
Wstęp: 5 złotych

WAFP! objął festiwal patronatem. Zapraszamy!

Bubble Pie: Bathroom Stories (wyd. własne, 2012)

W Warszawie mają młodych gniewnych i wyszczekanych (The Spouds, Contra Contra, Setting The Woods On Fire), w Krakowie stawiają na może mniej przebojowy i bardziej stateczny, ale wciąż bardzo słuchalny altrock (New York Crasnals, Die Flöte, pAMBUK). Do której sceny wam bliżej?

Kapela Brodów: Pieśni do Świętych Pańskich (Folkers, 2011)

Czytając podsumowania minionego roku można zauważyć narastające zniechęcenie słuchaczy. Dostępność muzyki doprowadza do przesytu, różnorodność do zmanierowania, a końcowym efektem coraz częściej jest zagubienie. W ciągu dwóch ostatnich lat byliśmy świadkami narodzin nowych gatunków muzycznych, z których część chwilę później dorobiła się przedrostka post-, by po paru miesiącach znów zejść po podziemia pozostawiając na wierzchu pozbawionych energii i pomysłów epigonów. A może w tej pogodni za nowymi dźwiękami, środkami ekspresji i świeżą krwią warto zwrócić się w stronę... muzyki dawnej?

Oh Ohio: Move So Slow (Solhojd Music, 2012)

Oh, jakie to ładne!