Bovska: Kaktus (Warner Music, 2016)

Nie mam pojęcia, skąd się ta dziewczyna wzięła, ale swoją debiutancką płytą może zagrozić wokalistkom, które zdążyły sobie wymościć wygodne gniazdko w szufladce z napisem „pop”.

Bruno Światłocień: Dies Irae (wyd. własne, 2015)

Byłem dziś w domu martwego człowieka... Tak zaczyna się trzecia płyta Bronisława Ehrlicha. Proszę się przygotować na 66 minut ponurej podróży!

Co najbardziej interesuje Cię na WAFP? Ankieta otwarta

Cześć,

rzadko sięgamy po narzędzie do badania opinii publicznej (może za rzadko?), ale czasem warto zapytać Czytelników, co najbardziej cenią, a co jest na tyle nieistotne, że nie warto marnować czasu na tego czegoś rozwijanie.

Jako że od pewnego czasu udzielamy się trochę w nowym medium, czyli wideo, chcemy wiedzieć, czy Waszym zdaniem ten kierunek jest dla Was atrakcyjny? A może w zupełności wystarczy skupiać się na recenzjach i okazjonalnych artykułach?

Dajcie znać głosując w ankiecie oraz komentując poniżej.

PS. Jeśli do tej pory nie mieliście okazji obejrzeć wafpowych filmików, zapraszamy na kanał Youtube.

Dziękujemy za zaangażowanie,
WAFP!

The Shipyard: Niebieska linia (2.47 Production)

Stoczniowcy atakują trzecim albumem, na którym tym razem mocno akcentują śpiewanie po polsku. Zespół wyraźnie szuka nowego pomysłu na siebie i postawienie na bardziej piosenkowe formy z polskimi tekstami może być tym właściwym sposobem.

No Values: We Don't Talk About The Weather (wyd. własne, 2016)

Zespół „bez wartości” powraca z pełnoprawnym – WARTOŚCIOWYM jak diabli - debiutem. Trzynaście szybkich, kąśliwych screamo petard. Tak się powinno grać screamo core’a!

#wiemycoleci #2

W programie o nowych płytach George Dorn Screams, Julii Marcell, Rebeki, Super Girls & Romantic Boys oraz Daniela Spaleniaka.

Phoebe: Nic nie widzę, nic nie słyszę, nic nie mówię EP (wyd. własne, 2016)

Zaczynają z grubej rury, ale każda rura może się zatkać lub zacząć przeciekać.

Bleeding Moses: Bleeding Moses (wyd. własne, 2016)

Takie rzeczy cieszą. Oto zespół, który w 2011 roku publikował pierwsze, intrygujące utwory, po czym... zamilkł. Zrozumiałe - koniec liceum/studiów, śluby, praca i takie tam. Ile fajnie zapowiadających się kapel tak skończyło. A tu proszę: po pięciu latach ciszy Bleeding Moses wyskoczyli z debiutancką płytą.