Vermones: Synthetic Love Symmetry EP (wyd. własne, 2010)

Gdy ma się tak dobrego wokalistę, przechodzą nawet sztywne i konserwatywnie poprawne kompozycje.

Wokalista nazywa się Mateusz Suchecki i dysponuje barwą, której na naszym krajowym alternatywnym podwórku chyba jeszcze nie było. Głęboki, natchniony, raczej niespotykany w muzyce pop głos. A propos popu – Vermones określają się jako grupę powerpopową. Słuchając ich debiutanckiego materiału mogę stwierdzić, że popu jest już całkiem sporo, ale poweru trochę brakuje.

Pochodzą ze świętego miasta Częstochowy i słychać, że jego klimat czasem im się udziela. Wcześniej nazywali się The Potters i podobno nagrali kilka utworów, ale w międzyczasie zmieniły im się zainteresowania muzyczne i uznali, że również nazwa zespołu nadaje się do wymiany. EP-ka o pretensjonalnym tytule początkowo odrzuca kostycznym, suchym brzmieniem i sztywnością, z jaką muzycy wykonują swoje partie. Głos Mateusza również robi dziwne wrażenie - jakby gość znalazł się na niewłaściwym castingu. Potem coś zaczyna jednak się dziać, jakaś chemia się uaktywnia, pojawia się sympatia, pojawia się pierwsza duża rzecz. Obscurity Illumination - tak brzmi tytuł dużej rzeczy umieszczonej pod indeksem czwartym. O ile wcześniejsze utwory męczą wspomnianą sztywnością, tu pojawia się więcej luzu, jakaś zadziorność słyszana w linii basu i uzupełniającej ją gitary. No i ten refren! Rewelacyjny! Może nie od razu, ale posłuchajcie piosenki kilka razy. Ja jestem od niej uzależniony.

Fajny jest też następny na liście High Pressure, w którym chłopaki pomieścili aż dwa zabójcze hooki; daje radę ballada I’ll See Your Smile In Heaven, choć na dzień dobry wywaliłbym klawisze a la późny Vangelis zostawiając jedynie surowy podkład pianina; przebojowo i prawie „powerpopowo” wypada Ignorance Masterpiece, choć i tu, i w Digital Kiss gitarzysta Filip Golis trochę przesadza z ocierającą się o kicz ekspresją. Nie za bardzo udał się flirt z twardszą elektroniką w Moonlight Touch – jeśli chcieli zabrzmieć jak L.Stadt, to... jeszcze sporo im brakuje. Kompozycja snuje się przez dłuższy czas bez pomysłu na rozwinięcie, a kiedy to w końcu następuje – brakuje mu dynamiki, przysłowiowego kopa w splot słoneczny.

Jeśli muzycy nabiorą więcej pewności siebie, rozluźnią trochę napięte podczas gry mięśnie, przemyślą dogłębnie rolę klawiszowych ozdobników i napiszą jeszcze kilka takich motywów, jak ten w Obscurity Illumination, będzie naprawdę dobrze. [m]

Obscurity Illumination:



Strona zespołu: http://www.myspace.com/vermonesofficial