Medialuna: Signs And Maps (wyd. własne, 2012)

Ale stylówa! – chciałoby się, może zbyt kolokwialnie, ale za to z wielkim uznaniem, wykrzyknąć po wysłuchaniu solowej płyty Szymona Kowalskiego, na co dzień wokalisty i gitarzysty Perspecto oraz Superseries.

Piosenki od lat nagrywane przez Szymona do szuflady udało się niedawno zmasterować i wydać w formie CD i cyfrowej (choć z dostępem póki co może być problem; trwają prace nad uruchomieniem strony projektu). I dobrze się stało, bo to kawał znakomitej, nieoczywistej, momentami zaskakującej muzyki.

W opisie dołączonym do albumu pojawia się słowo-wytrych: vintage. Jest w tym coś. Signs And Maps to materiał mało współczesny, wręcz niedzisiejszy, przenoszący nas w czasie do lat 90., kiedy to grunge przywrócił do łask rock lat 70., a światu objawiło się wielu charyzmatycznych wokalistów. W muzyce Medialuny grunge'u jest niewiele, ale czuje się duchowe pokrewieństwo z tymi czasami – głównie za sprawą sposobu śpiewania Szymona. Najbardziej kojarzy mi się z klimatem wczesnych albumów Alice In Chains, choć wpływy innych wokalistów również można wychwycić.

Z pozoru dominują utwory balladowe, nasycone akustycznymi brzmieniami, jak otwierające zestaw Is It (z wibrującym efektem na wokalu, będącym również znakiem rozpoznawczym Medialuny), następujące po nim zamaszyste Two Moons czy przejmujący closer Wrong. Jednak tożsamość Szymona często daje o sobie znać w bardziej nerwowych zagrywkach, a nawet kombinowaniu z rytmem rodem z Perspecto (Days, Lions, Amusing Art). W nagraniach tych brak oczywistych melodii, a gitary często gęsto wygrywają irytujące dysonanse – ta muzyka nie wpada tak łatwo w ucho, jak by to sugerowało dopieszczone, zamszowe brzmienie.

Tytuł zobowiązuje – Szymon pozostawia nam znaki i mapy, byśmy mogli podążać za nim i jego muzyczną wizją. Zapewniam, będzie to wyprawa omijająca miejsca znane wszystkim turystom, usłyszycie i przeżyjecie coś znacznie więcej. [m]