Romantycy Lekkich Obyczajów: Lejdis & Dżentelmenels (wyd. własne, 2011)

Kac Vegas w Olsztynie.

Tytułowi Romantycy to Damian Lange oraz Adam Miller. Pierwszy ma swój zespół Transsexdisco, którego drugą płytę wkrótce wyda S.P. Records, drugi udziela się w znanym z naszych łamów Fade Out. Razem nagrali płytę na luzie, miejscami dość frywolną, z pogranicza kabaretu i pastiszu, często przekraczającą granicę kiczu (na szczęście w kontrolowany sposób). Nie stronią również od poważniejszych spraw, choć „wesołkowata” część ich twórczości wychodzi im znacznie lepiej.

Mimo że najłatwiej utwory RLO określić mianem piosenki harcersko-studenckiej, to duet w dziesięciu kompozycjach potrafi skakać z konwencji na konwencję. A to mamy wiejską wersję Muzyki Końca Lata (Moja wieś), ogniskową odmianę tego, co robi Paula i Karol (Bez ciebie odchodzę), odniesienia do twórczości polskich bardów w klimatach Przemysława Gintrowskiego (5 perspektyw), weselnego country (Panienko ma) czy muzyki szantowej (Niby-statek). Problem w tym, że nie we wszystkich tych stylach Romantyków da się słuchać bez zgrzytania zębów. Tego country nie mogę zdzierżyć, piosenkę wyrzuciłem z katalogu. Niby-statek ciągnie się jak flaki z olejem i po minucie wywołuje przeciągłe ziewanie.

Dobre wrażenie potrafią także zepsuć nie najlepsze teksty. Najważniejszy zarzut - dużo wersów pisanych na siłę, bez pomysłu, byle tylko zgadzał się rym. Weźmy Lodziarkę - to opowieść o gostku, który wyczekuje pod domem tytułowej lodziarki, która z oczywistych względów zwinęła zimą interes. I sobie czeka i marznie, ale nagle otrzymujemy wyzwanie: Oddech twój zmroził noc/ Chodź jebniem na nartach. Skąd te narty? I jak się mają do kontekstu? Z kolei w Mojej wsi refren leci w pewnym momencie tak: A koledzy to szpiedzy/ Wiemy wszystko o sobie/ Kto i kogo, z kim i po co/ ... i odwrotnie. I odwrotnie? Czyli jak? I kim jest do diaska osoba, do której autor czuje miętę w Poznajmy się? Byłą towarzyszką życia? Kobietą z marzeń, czy dziewczyną mijaną codziennie na ulicy? Ciężko to wykalkulować z tekstu... Rażą także zbyt oczywiste częstochowskie rymy. Gdyby cała płyta była w tym stylu, nie byłoby problemu - ale Damian Lange potrafi opowiedzieć dobrą historię, dlatego takie niezręczne wtręty aż kłują w ucho. Przykład? Dwa pierwsze numery. Kac vs Bez ciebie odchodzę.

Rozumiem zamysł muzyków. Romantycy to taka „gorsza” odpowiedź na twórczość Muzyki Końca Lata. Ekipa Bartosza Chmielewskiego to przykład dla grzecznej, uczącej się młodzieży, ambitnej i inteligentnej. Ale każdy wie, że w szkolnej ławce zasiadali także ci, którzy strzelali z procy do koleżanek, palili papierosy w ubikacji i podkradali kanapki młodszym kolegom. Lange stara się opisać świat ich oczami. Prosty, czasami prostacki, ale też wypełniony uczuciami i pozytywnymi wartościami. Na Lejdis & Dżentelmenels jest wiele momentów, których słucha się z zadowoleniem. Adam Miller to łebski facet i zdarza mu się tu i ówdzie to nieoczekiwanie przemycić sporo fajnych patentów: a to narastający patos w Poznajmy się, obłędne chórki w refrenie 5 perspektyw, a to bluesowe zagrywki w Lodziarce... Zresztą, kapitalne fałsze Langa w rzeczonym utworze zasługują na szczególną uwagę.

Łatwo pastwić się nad tą płytą. Fragmentarycznie zawiera wszystko to, czego nienawidzę w muzyce. Ale nie chcę o niej mówić źle. Jestem pewien, że panowie Lange i Miller to tacy kolesie, którzy bez problemu skołują wjazd na dobrą imprezę. Na mur beton będą tam fajne dziewczyny i nie braknie alkoholu. Dlatego kiedyś się wproszę do nich na domówkę. Choćby na krzywy ryj. Kto idzie ze mną? [avatar]



Strona zespołu: http://romantycylekkichobyczajow.pl