Małpy morskie miały tylko dwie fajne piosenki i brzmiały fatalnie. No More Work brzmiało lepiej, ale raziło dłużyznami i krzywym angielskim. Królestwo jest zwarte, piosenkowe, po polsku i brzmi zajebiście. Psychocukier wreszcie zrobił to jak trzeba!
Ile razy powtarzałem sobie, że Psychocukier to fajny zespół, tylko bez pomysłu na siebie. Tak było do momentu, gdy po raz pierwszy odpaliłem cedeera z trzecim materiałem tria. Tym razem łodzianom udało się uniknąć wszystkich błędów, którymi były obarczone ich poprzednie płyty. (Czyżby czytali recenzje?) Królestwo to trzynaście kopiących dupę prostych piosenek bez refrenów, za to z zabójczą rytmiką i cudownym rzężeniem gitary.
Już pierwsze sekundy Grzechotnika definiują to plastyczne, analogowe brzmienie nowej płyty tria – głębokie basy, mocarna stopa i uroczyście jazgocząca gitara. Jesteśmy w świątyni rock’n’rolla! Nie rozwodząc się już nad cudownością dźwięku poruszającego membrany głośników, przejdźmy do piosenek. Pierwsza wiadomość – żadnych słabizn, żadnych wypełniaczy. Druga wiadomość – nie ma refrenów, przynajmniej tradycyjnie rozumianych, ale mimo to jest cholernie przebojowo. Trzecia wiadomość – teksty są świetne, wieloznaczne, dowcipne i potrafią ugryźć. Czyli wszystko na swoim miejscu. Są na Królestwie piosenki lżejsze, które od razu wpadają w ucho, jak tytułowa z genialną partią gitary Szaszy Tomaszewskiego, która zastępuje śpiewany refren, piekielnie rytmiczna Dzicz (końcówki mogliby Psychocukrowi pozazdrościć panowie z Deczteryde), rokendrolowa, jazgotliwa (kocham tę sprzęgającą gitarę) Kasjopeja, wyluzowany, bujający Czubek szpilki, atakujący poszatkowanymi zwrotkami i tanecznym rozwinięciem Śnieg. Są i rzeczy o większym ciężarze gatunkowym, jak drażniące agresywnym przesterem Premium, garażowa Maczeta Rębajły czy ostre jak brzytwa Coś. Choć zespół odżegnuje się od jakichkolwiek wpływów modnego obecnie bigbit revivalu, trudno się oprzeć wrażeniu, że tacy artyści jak Klenczon czy Nalepa byli w ostatnim czasie słuchani (potęga riffu w Gwieździe, oldskulowość Kasjopei).
Teksty – jak wskazuje doświadczenie, nie należy zbytnio dociekać ich właściwego znaczenia, bo prawie na pewno skończy się to źle (odsyłam do wywiadu). Niemniej każdy znajdzie na płycie coś dla ciebie. Rzuciła cię dziewczyna? Zadedykuj jej XXX – a niech żałuje, kiedy zrozumie, co straciła: To właśnie ten czas, nieznany czas/ Będę się śnił, będę ci brak/ To właśnie ten czas, nieznany czas/ Brakło ci psa, księżyc we łzach. A może akurat nie rzuciła cię dziewczyna? Jest i coś dla ciebie: Zmienność zdarzeń i przypadki/ Teraźniejszość, czubek szpilki/ Szukam w krótkim mgnieniu oka/ Czegoś na kształt twojej cipki. Prawda, że romantycznie? Dowiecie się również, dlaczego rock and roll to jest dzicz i co w tym kraju bywa takie wkurwiające. Resztę odkrywajcie sami po 7 października.
Królestwo za konia? Konia za Królestwo! Po naszemu: musicie to mieć. [m]
Strona zespołu: http://psychocukier.art.pl
Przeczytaj też: Majty Davida Hasselhoffa, Małpy morskie, No More Work
naprawdę brzmi zajebiście
OdpowiedzUsuń