Cukier, który nie tuczy i który można bez obawy przyjmować w większych ilościach.
Space Sugar to całkiem młody zespół z Trójmiasta, choć każdy z jego członków zaliczył staże w paru mniej lub bardziej znanych kapelach. Obecna konfiguracja ma kilka atutów, które mogą sprawić, że Kosmiczny Cukier stanie się rozpoznawalną marką. Pierwszy i najważniejszy - wokal. Anna „Shu” Szuchiewicz ma głos, który zwykle określa się jako potężny. Dziewczynę ciężko zagłuszyć instrumentami, bez problemu przechodzi z rozmarzonej atmosfery w pełne mocy refreny. Ma predyspozycje do czarowania klimatycznymi, orientalizującymi wokalizami w tle. Wystarczy posłuchać Can You Reach Me, by stwierdzić, że doskonale opanowała pracę przepony i śpiewa pełną piersią.
Mając tak charyzmatyczną wokalistkę wypada muzyczną treść zawinąć w równie efektowne opakowanie. Space Sugar postawił na delikatny shoegaze wymieszany ze space rockiem i dość zimnym postrockowym klimatem. I tu pojawiają się pierwsze minusy. Muzycy grają z wyczuciem, klimatycznie, ale ich pomysłom brakuje finezji. Stąd już blisko do zarzutu: „ale takich zespołów jest na pęczki”. W takim Smudge słychać echa George Dorn Screams. Wystarczy jednak pobieżne porównanie omawianej EP-ki z patentami zastosowanymi na Snow Lovers Are Dancing i szala mocno przechyla się w kierunku bydgoszczan. Istnieje uzasadniona obawa, że gdyby u mikrofonu stanęła osoba o mniejszych możliwościach wokalnych, wszystkie muzyczne mankamenty byłyby o wiele bardziej widoczne.
Ale dość marudzenia. Nie każdy musi debiutować od razu olśniewającym dziełem. Można się czepiać kwestii wykonawczych, natomiast same kompozycje już łatwiej znoszą krytykę. The Four Of Us - kapitalny, zaśpiewany z pasją refren. Can You Reach Me - niezłe zmiany tempa, cieszący ucho dźwięk trąbki Macieja Lubienieckiego i fajne dialogi wokalistki z owym instrumentem. Silence - aż ciarki przechodzą na myśl jak głośno Anna Szuchiewicz potrafi krzyknąć! Dodatkowy plus za porządnie nagrane bębny. Dużo dobrego można powiedzieć o Niki, kompozycji, w której muzycznie dzieje się najwięcej. Jest jeszcze shoegaze’owa Gangrenada, która udowadnia, że zespół jak chce, nie musi trzymać się dość przewidywalnego plumkania.
Space Sugar na swojej EP-ce wiele obiecuje, nieco mniej daje. Ale w tym przypadku jest małe prawdopodobieństwo roztrwonienia pokładanych w zespole nadziei. Bardziej dopracowane kompozycje, mniej oczywistych przejść, więcej chórków i... można zacząć zbierać żniwo wśród rosnącej rzeszy fanów. [avatar]
Strona zespołu: http://www.spacesugar.pl
Na pęczki ale nie w polsce. Dawno nikt tu tak dobrze nie grał. Nie mówiąc już o oryginalnych autorskich tekstach, nie jakiś gównianych radiowych pitoleniach.
OdpowiedzUsuń