Maria Ka: V/V/V/V EP (wyd. własne, 2012)

Kolejna dziewczyna, o której nie wiadomo nic poza wampirycznym zdjęciem profilowym. Niepotrzebna to skromność, gdyż jej muzyczne portfolio co najmniej intryguje.

Maria Ka to typowa Zosia Samosia. Wszystko nagrała sama, choć każda z ośmiu zaprezentowanych na EP-ce kompozycji równie dobrze mogłaby wyjść spod palców pełnego zespołu. Całkiem nieźle sobie radzi z liniami basu, ma udany pomysł na gitarowe partie i nie boi się w twórczy sposób wykorzystać do swoich celów tanie syntetyzatory. Ma dość mocny głos, o niekoniecznie zjawiskowej barwie. Śpiewa w większości po polsku, choć ze względu na domową produkcję słychać czasami co trzeci wyraz, co skutecznie uniemożliwia ocenę tekstów. Cóż, taki urok homerecordingu.

Stylistycznie można twórczość Marii podciągnąć pod krytykowane ostatnio zimnofalowe granie. XXI wiek jest oparty na pulsującym basie (ma ktoś także skojarzenia z Lechem Janerką?) i rozmydlonym gitarowym riffie. Nad utworem unosi się stary postpunkowy duch, dodatkowo wzmocniony świdrującym dźwiękiem zmyślnego elektronicznego efektu. Wokal Marii Ka jest stricte punkowy: szybki, zadziorny, butny. Robi wrażenie! Podobny klimat dominuje w Halo - tu Maria jawi się jako chłopczyca z premedytacją fałszująca całkiem nośną melodię. Choć jak chce potrafi zaśpiewać czysto. Jednak czy to będzie oparta na klangowanym basie Moskwa, czy ekspresyjna Hiszpania, w głosie wokalistki zawsze jest obecna punkowa, niegrzeczna nuta.

Bardzo ciekawe w twórczości Marii są motywy ze staroświeckich horrorów. Słuchając Hull's Murder nie sposób nie nazwać dziewczyny Nickiem Cavem w spódnicy (ta upiorna melodyjka, ta teatralna modulacja głosu!). Hey, James ma sporo maniakalnego mroku za sprawą przeciągłej linii melodycznej i złowieszczych gitarowych zagrywek. A spotkanie z Kobietą Vampem może nie należy do najbezpieczniejszych, ale za to skutecznie podnosi poziom adrenaliny.

Będzie coś z dziewczyny, prawda? [avatar]