Coś dla miłośników cold wave i post punka, choć tym razem w nieco bardziej piosenkowej formie.
Trzecia płyta wrocławian ma bardziej zróżnicowany charakter, a brzmienie w całości oparto na tradycyjnym rockowym instrumentarium z niewielkim dodatkiem klawiszy, rezygnując z sampli i automatu perkusyjnego. Powiew świeżości przyniosła postać nowego basisty Krzysztofa Raka, który do zespołu wniósł technikę gry na basie bezprogowym. Generalnie mniej tu zimnej fali – jej reprezentantem pozostaje monotonny, deklamujący wokal Zandosa oraz niektóre teksty – więcej z kolei postpunkowej energii, która momentami przeradza się w całkiem przebojowe piosenki.
Przykładem świetne Jaki haczyk ma Ciebie Eddie Mars?, w którym pobrzmiewają echa twórczości Lecha Janerki, niesione hipnotyczną falą basu; hałaśliwa Wiosna jest krasnalem naszych dni z fajnym dysonansowym fragmentem i koncertowym ujadaniem gitar; łagodniejsze, wypełnione przestrzennymi partiami gitary Permanentnie obojętnie. Zespół kilkakrotnie odlatuje w dość zaskakujące rejony, jak w rozbudowanej, kontrastowej Rybie po grecku, instrumentalnym FL-1, w którym zabawny klawisz przeplata się z klasycznymi nowofalowymi plamami gitary, a całość wypada nieoczekiwanie lekko i pozytywnie; wreszcie zamykającej płytę delikatnej miniaturze Carmen Sternwood.
Mocną stroną NuN są teksty – niestety do sposobu ich artykułowania trzeba się przyzwyczaić. Po zimnofalowej rezygnacji pozostały tylko ślady, choćby w Ubek z bloku obok czy Permanentnie obojętnie. Więcej za to klimatów damsko-męskich (Wiosna jest krasnalem naszych dni), wspominkowych (Town Called Maślice), a nawet ocierających się o surrealizm (Transparentne koty, Ryba po grecku). Nie da się ukryć, że zmiany wyszły Nach und Nebel na dobre - dzięki takim utworom, jak Ryba po grecku czy Permanentnie obojętnie opuścili getto klepiących wciąż to samo zimnofalowców - ale szansa, że staną się trochę bardziej rozpoznawalni i tak pozostaje niewielka. [m]
Strona zespołu: www.facebook.com/nunebel
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz