The Spouds: Now Or Whenever (Trzy Szóstki, 2018)

Gdyby to były lata 90…

Mnoda: Za późno ( D.I.Y Koło Records + Extinction Records, 2019)

Post-punkowe trio z Poznania zachciało o sobie przypomnieć po sześciu latach fonograficznej nieobecności. Pewnie dla nich już za późno, by stawać w szeregi młodej, świeżej krwi. Niemniej jednak Za późno jest albumem potrzebnym.

Hurtownia: Gołębie, Pensjonat, Szezlong

Dwa odkrycia i jedno pożegnanie. Trzy zespoły z Poznania w jednym zestawieniu. To nie mógł być przypadek.

Bastard Disco: Warsaw Wasted Youth (Antena Krzyku, 2017)

Jakimś cudem ta niczym się niewyróżniająca płyta trafiła ostatnio na „czołówki” serwisów muzycznych.

Duży Jack: Uczucia (Lado ABC, 2016)

Duży jack to rodzaj wtyczki służącej do połączeń analogowych w sprzęcie muzycznym i urządzeniach do odtwarzania muzyki. My, słuchacze, najczęściej korzystamy z usług małego jacka, muzycy wybierają tego większego. Duży może więcej!

Pojedynek: Jesień kontra So Slow

Trochę to ryzykowne zestawiać ze sobą dwie płyty, które mają szanse być wysoko w rocznych podsumowaniach najlepszych gitarowych płyt, ale spróbujmy!

Lutownica: Tribute To 4 And 10 (Blue Sparkle Records, 2015)

Lutownica to narzędzie-symbol minionej epoki. W latach 80. i 90. dzięki niej powstawały wynalazki, które dziś są dla nas powszechne. Była też nieodzownym narzędziem każdego garażowo-piwnicznego muzyka.

Nazwy Komponowane: Rdzeń EP (wyd. własne, 2015)

Nieczęsto się zdarza, by płyta zespołu, który dopiero się formuje, już trafiła na łamy zachłannych nowości blogów w postaci entuzjastycznych (lub przynajmniej optymistycznych) recenzji.

Jesień: O (Złe Litery, 2015)

Wymyśliłem sobie czerstwy wstęp, że tu upały, więc warto schłodzić się toruńską Jesienią. Ale cóż zrobić, gdy kolejny raz wałkuję ich najnowsze nagrania i za każdym razem podnosi mi się tętno i robi gorąco? Tak, to też kiepski pomysł na rozpoczęcie. A muzyka czeka…

Searching For Calm: Right To Be Forgotten (For-Tune, 2015)

Prawo do bycia ZAPAMIĘTANYM.

Andante Agitato: All Access Allowed (wyd. własne, 2015)

Petarda to za słabe określenie. To jest torpeda!

Hurtownia: Groberska, Katapulto, Martim Monitz, Mel Tripson

Tym razem bardzo różnorodnie. Nie będziecie się nudzić – to pewne!

Extra Lungs: Extra Lungs EP (Antena Krzyku, 2015)

Ian MacKaye, Dischord Records, Washington, D.C., USA. Dear Ian, przesyłam ci propozycję do twojego katalogu. Z Polski.

Ukryte Zalety Systemu: Ukryte Zalety Systemu (Antena Krzyku, 2015)

Piorunująca dawka cold wave i wszystkiego co najlepsze w polskim punku lat 90. Bez poczucia obcowania z obiektem muzealnym.

The Spouds: Fear Is The New Self-Awareness (wyd. własne, 2015)

Trzeci album The Spouds to dla mnie przełom. Wreszcie chce mi się ich słuchać non stop, bez przerzucania niektórych utworów, wreszcie zapamiętuję ich piosenki. Znaczy – coś się zmieniło.

So Slow: Dharavi (Instant Classic, 2014)

Dharavi to dzielnica w Bombaju. Największy slums, jaki istnieje w świecie. Mieszka w nim na co dzień od 2,5 do 3 mln ludzi. Nie ma na tej planecie większego skupiska biedy i bezładu urbanizacyjnego. Takie właśnie miejsce wybrała sobie warszawsko-bydgoska formacja So Slow na tytuł swojej debiutanckiej płyty. A teraz warto zadać sobie pytanie: Jaki mieli w tym cel?

Ed Wood: Post-Mortem Lovers (Lado ABC, 2014)

Materiał z 2012 roku szczęśliwie trafił na srebrne dyski. Trochę za późno, by mówić o triumfie swawolnej myśli duetu Ziołek-Popowski, ale i tak dobrze, że nie zginął w mrokach archiwum. 

Pojedynek: Starsabout kontra The Lights

Debiutanci. Grają na gitarach z dobrym skutkiem. Białystok kontra Izabelin. Fight!

Gars: Gdy agresja rodzi spokój (Bajkonur Records, 2014)

Trudne zadanie mieli przed sobą trójmiejscy post-core’owcy. Za Gruzami absolutu, rewizją symboli, poprzednim wydawnictwem Gars, stało nazwisko Jacka Endino. I mimo że pewnie nigdy się do tego nie przyznają, musieli odczuwać presję udowodnienia światu, że są na tyle dobrym zespołem, że nie muszą się po raz kolejny posiłkować znanym nazwiskiem.

Merkabah: Moloch (Instant Classic, 2014)

Jak niewiele czasu minęło od dnia, gdy w stołecznym grodzie objawił się światu zespół Merkabah. Pamiętam, że panowie początkowo grali instrumentalny post hardcore, który kojarzył mi się ze wczesnymi poszukiwaniami Isis, a jednak od samego początku tkwiło w nich coś więcej. Jakaś awangardowa zadra, która jątrzyła się i wpływała na ich brzmienie, kierując je ku dźwiękom bardziej nieoczywistym. Punktem przemiany stało się pojawienie saksofonisty Rafała, co wytrąciło zespół z jego zwykłych torów i pozwoliło im wkroczyć na nową drogę. Moloch jest na niej kolejnym, jakże ważnym, kamieniem milowym.