20 września 2015
Organizm: Plaża Babel (Thin Man Records, 2015)
Wiwisekcja na otwartym sercu.
Trzecia płyta Organizmu wychodzi późno – po wielu perturbacjach, które groziły nawet utratą materiału (pożar w studiu Marcina Borsa, problemy ze sprzętem), udało się doprowadzić proces produkcji do szczęśliwego finału. A rezultatem jest album świeży, ukazujący ewolucję jednego z najciekawszych polskich zespołów debiutujących na początku XXI w. Przy tym – jak zwykle – kapitalny pod względem tekstowym.
Brzmienie Plaży Babel przesycone jest elektroniką, która od początku dominuje w uszach. Ale to tylko pierwsza warstwa. Pod nią ukryto mnóstwo analogowych dźwięków rockowego zespołu – Bors zręcznie poutykał zarówno delikatne, jak i bardziej brutalne akcenty gitary Tomka Gogolewskiego. Z basem zrobił jeszcze ciekawszą sztuczkę – pomimo intensywności rytmicznej materiału, sprawia wrażenie jakby go nie było. A przecież wystarczy chwila wytężonej uwagi, by dostrzec pracę wykonywaną z mechaniczną precyzją przez Jędrka Dąbrowskiego. Pewien rodzaj bezduszności wywołany tą elektroniczną, maszynową warstwą sprawia, że początki obcowania z Plażą Babel są pełne chłodu i rozumnej analizy. Dopiero po pewnym czasie do głosu dochodzi nuta serca i zaczyna się zwracać uwagę na detale, które sprawiają, że piosenki nabierają ciepła i emocji.
Zaczynamy zauważać bogactwo kompozycyjne. Na przykład w 10 piętrze, prowadzonym przez komputerowo odmierzany rytm syntezatora, które za sprawą crimsonowskiej (etap z lat 80.) gitary i tanecznych elementów rozkręca się w prawdziwego imprezowego bangera – choć trudno mi sobie wyobrazić tańczenie do muzyki Organizmu. W Odliczaniu pojawia się żywe brzmienie perkusji Jakuba Affelskiego – i robi to spore wrażenie po tej całej sterylnej sztuczności wcześniejszych nagrań. Fałszujący z lekka, celowo zepsuty motyw melodyczny w Kwiato-Stanie pokazuje dobitnie, że od Organizmu nie możemy oczekiwać przyjemnych melodii (do tego to uderzenie zbrudzonej gitary robi swoje). W Wydmach pojawia się dawno niesłyszany punktujący funkowo bas, ale i ekstatyczna, chwytliwa partia gitary rozjaśniająca ciężką atmosferę. Są jeszcze niemal ambientowe, zaszumione nakładającymi się w tle ścieżkami Oceania i Babel. To wszystko sprawia, że mimo początkowej monotonii i jednorodności, mamy do czynienia z zestawem bardzo urozmaiconych i bogato zaaranżowanych piosenek.
Teksty Jędrka Dąbrowskiego są jak wiwisekcja uczuć. Śladu optymizmu. To historia człowieka, który kochał, cierpiał, odrzucił, został odrzucony, znowu cierpiał, podnosił się i upadał, by w końcu pogodzić się z własnym losem. Zużyłem wszystkie rodzaje miłości / Chodziłem w chmurach, brodziłem w mule / Wzruszony do łez, śpiewa Dąbrowski w Dobie hotelowej. To studium człowieka, który miota się pomiędzy „życiami” (Mam kilka żyć, zupełnie jak kot / Tylko moje dzieją się jednocześnie / Życie z tobą, życie z nią, życie z wami) poszukując czegoś, co jest dla niego nieosiągalne (Teraz muszę walczyć, by poczuć cokolwiek). Pogrążony w chaosie modli się, by zaznać spokoju (Boże, spraw bym nie zakochał się już nigdy więcej). Najbardziej przejmujące są chyba te słowa: Mam dość / Budzę się / Mam dość / W pustym pokoju hotelowym / Jestem sam / I jest mi dobrze. Finał zdaje się być przypieczętowaniem smutnego losu bohatera, który poddaje się całkowicie: Przegrałem / Wreszcie przegrałem / Co za ulga..., ale po chwili dodaje: Mogę iść dalej. Więc jest jeszcze nadzieja, więc jeszcze może uda się odbić od dna po tym bolesnym zabiegu trepanacji duszy.
Czego i wam życzę. [m]
Strona zespołu: https://www.facebook.com/ORGANIZM-80314765207
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Najczęściej czytane w ciągu ostatnich 30 dni
-
Ledwo skończył się tegoroczny, a my już myślimy o następnym. Pomarzyć zawsze można, dlatego wspólnie stwórzmy listę wykonawców, których chci...
-
WAFP! z dumą przedstawia: 01. Girls Overcome By Satan : Girl Overcome By Satan/ We Love Hair Police Since We Were Six EP - więcej 02. D...
-
To nie jest płyta przełomowa. Więcej, operuje w raczej dobrze znanych nam klimatach brzmieniowych. Ale co mnie to obchodzi – tego chce się ...
-
Lata 80. w polskiej muzyce popularnej są jak przybrzeżne wody najeżone rafami i niebezpiecznymi szczątkami rozbitych statków. Żeglowanie ...
-
Ostatnio dwie sprawy zaprzątają mi myśli, te związane z szeroko pojętą muzyką vel kulturą. Pierwsza z nich szczególnie drażniąca. Trójko, ko...
-
Młody warszawski zespół, który już został okrzyknięty sensacją i (kolejną) nadzieją polskiej sceny alternatywnej. Zastanawiające, co było pr...
-
Tytuł może i kiczowaty, może i pompatyczny, ale idea chyba niegłupia - co powiecie na stworzenie listy najlepszych polskich płyt alternatywn...
-
Tajemniczy zespół grający fajne, bezpretensjonalne piosenki, od których nie można się uwolnić.
-
To, co nie do końca udało się Vermones, Sex Architects osiągają bez trudu.
-
Zanim odpowiem na to pytanie, pragnę wyraźnie zaznaczyć, że szanuję Go zarówno jako artystę, jak i organizatora i dyrektora festiwalu Off. ...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz