Obserwator: C4

Warszawski zespół działający od 2003 roku. Nagrali dwa profesjonalne dema, trzy najświeższe piosenki udostępniają na swojej stronie. Warto ich posłuchać.

Co było, co będzie – niby najsłabszy w zestawie, ale i tak ma swój klimat, zwłaszcza dzięki rozwinięciu gitarowego motywu pod koniec. Jazgotliwe dźwięki potwierdzają tezę, że muzycy C4 kochają kombinowanie z różnymi odcieniami hałasu. Udowadnia to najlepszy spośród tej trójki Dystans. Przyznaję, że ta kompozycja mnie zauroczyła i nie mogę się od niej uwolnić. Nawet fakt, że wokalista Tomek Pamrów w refrenie nie wyrabia z oddechem, nie psuje efektu. Ja już ten moment załamania głosu nawet polubiłem, mimo że w przyszłości, w studyjnej obróbce pewnie zostanie to poprawiane. Utwór ma świetną dramaturgię i napięcie, które rozładowuje finałowa palba gitar po drugim refrenie. Nawiasem mówiąc to jeden z najfajniejszych zaśpiewanych po polsku refrenów, jakie usłyszałem w tym roku. Fotografie to już nieco inna bajka, łagodniejsze brzmienie podbite klawiszowym tłem, nieco interpolowe w swym melancholijnym nastroju. Trzeba jednak przyznać, że chwyta w dobrym miejscu, nie rozczula, ale pozytywnie wzrusza. A partia gitary zaczynająca się w 1:52 – o tak, to jest to.

Duży potencjał ma ta grupa. Zaryzykuję nawet twierdzenie, że kiedyś, jeśli wszystko pójdzie dobrze, mogą być tak dobrym altrockowym zespołem, jak Myslovitz.

Band site: http://www.c4.art.pl
ver.: polish
media: free mp3

Obserwator: Pambuk

Krakowski zespół założony w 2001 roku przez kolegów z I LO. Ciągle bez płyty długogrającej, ale to się ma niedługo zmienić, gdyż w drugiej połowie lipca kwartet zaszył się w studiu, by nagrać materiał na debiutancki album. Miejmy nadzieję, że ukaże się on jeszcze w tym roku – jest na co czekać.

Trzy tegoroczne piosenki potwierdzają, że Pambuk (a właściwie pAMBUK), to formacja o ogromnym potencjale. Jestem pod dużym wrażeniem. Ghost oferuje melodyjny motyw przewodni ubrany w brudne nowojorskie brzmienie basu i klawisza. Mateusz Bobek, zniekształconym na modłę The Strokes głosem śpiewa intrygujący tekst Oto dzień nadchodzi/ W korzystnych warunkach świetlnych i dalej: Lecz kiedy noc zapada/ I już nie jest bezpiecznie/ Wtedy nie ma wyboru/ Wtedy płacze się cicho/ I wraca przedwcześnie/ I chowa przed światem. Teksty w ogóle są mocną stroną Pambuka. Posłuchajcie choćby następnego numeru 1982, w którym Bobek objawia się jako godny następca Marcina Świetlickiego (Pambuk już wcześniej dał wyraz swojemu uwielbieniu wobec Świetlików, kowerując ich utwór Chmurka):

Przed nocą
Kupić ładne ubranie
Na twarz posypać brokat
Za własne pieniądze.
I kochać zawsze tak samo
I kochać zawsze pięknie
Kochać się i zestarzeć.
I nigdzie nie uciekać
Nigdzie się nie spieszyć
Wrócić skąd się wyszło.
Wyglądać wiele ładniej
Hamować delikatniej.

Pozwoliłem sobie na tak długi cytat, bo ten utwór zauroczył mnie już od pierwszej chwili, także w warstwie muzycznej, gdzie łagodne zwrotki, w których Mateusz deklamuje wiersz, przecinają eksplozje gitarowego zgiełku wytwarzanego przez Dominika Fijasia i Michała Góreckiego. Ale to jeszcze nie wszystko. Mniej więcej pośrodku nagrania następuje wyciszenie, podczas którego prawdziwy popis gry na blachach daje perkusista Mateusz Siwek. Magia się dzieje. Ostatnia z tej grupy piosenka Scarlett ma duszny Lynchowski nastrój potęgowany przez niepokojące brzmienie klawiszy Tomka Moszczyńskiego i tekst, prosty, ale zapadający w pamięć: Do mnie mów/ Kiedy prowadzę nie przestawaj/ Nie chcę usnąć/ Nie chcę nas zabić. Ze starszych nagrań polecam szczególnie kawałek Werner Herzog. Wyrazisty rytmicznie, z ciekawym bluesowym tematem przewodnim gitary.

Co tu dużo gadać, Pambuk jest obecnie chyba jedyną nadzieją krakowskiej alternatywy. Czekam z wielką niecierpliwością na dużą płytę. Może być ciekawie.

Band site: http://www.pambuk.webd.pl
ver.: polish
media: free mp3

Kevin Arnold: Masto Don’t Drivers (VM, 2006)

Kiedyś mówiono o nich jako o nadziei polskiego niezależu. Z nadzieją często bywa tak, że pozostaje po niej tylko złe wspomnienie. Ostatnia płyta Kevina pokazuje, że z potencjału pozostała mu jedynie impotencja. Album brzmi jak zardzewiały rzęch, trzymający się kupy tylko na kiepskim lakierze – zupełnie nie jak ten piękny chevrolet z lat 50., pokazany na okładce. Piosenki powstawały na przestrzeni kilku lat i dość drastycznie różnią się brzmieniem (na zasadzie, że każda następna brzmi gorzej od poprzedniej). W ogóle całość prezentuje się jak jakieś totalne sprzętowe podziemie, co mnie dziwi, bo w dzisiejszych czasach wiele młodych kapel w domowych warunkach potrafi osiągnąć dużo lepsze brzmienie niż doświadczony przecież zespół Kevin Arnold, który podobno nagrywał swoje piosenki w jakichś studiach. Nie czepiałbym się, gdyby Masto Don’t Drivers było zbiorem bisajdów czy odrzutów z sesji tudzież innych pozbieranych z różnych wydawnictw kompilacyjnych nagrań, a nie pełnoprawnym albumem.

To płyta mogła być całkiem udaną polską odpowiedzią na nurt zwany new garage revival i produkty typu Jet, gdyby została porządnie wyprodukowana i wydana co najmniej trzy lata temu. Taki numer – świetny zresztą i hiciorski jak rzadko – Czy to jest to? bije na głowę bliźniaczy przebój wspomnianego Jet. Szkoda, że podobnie nośnych killerów na płycie ze świecą szukać. Broni się jeszcze arogancko hałaśliwy Szatan, proletariackie Tromby (niestety brzmieniowo żenada), czy muzycznie kojarząca się z Myslovitz Camera obscura. Jest jeszcze sympatycznie ściankowa Jagoda, z wyjątkowo przyjaznym (wyjątkowo, otóż to) wokalem. Niestety, jak już napisałem, brzmienie wszystkich nagrań waha się pomiędzy „tragiczne” a „drastycznie do dupy”. I garażowość stylu nie ma tu nic do rzeczy. To po prostu amatorska produkcja, którą można od biedy nazwać wersją demo. A demo nie powinno być sprzedawane jako album. Kompletnie nie przekonują mnie psychodeliczne odjazdy (czy każda kapela z Trójmiasta musi grać psychodelicznie? To jakiś lokalny patriotyzm, czy co?) w Nagich kolanach czy wygłupy w stylu funk w Białej kaczce – gimnazjalne poczucie humoru jakoś mnie już nie bierze. Nudzą mnie pseudo-artystyczne gnioty, wolę grać głupoty – jakże akuratne przyznanie się do własnej niemocy twórczej!

Szkoda, szkoda, nie tego się spodziewałem po twórcach nieśmiertelnej Farelki. Daliście ciała, chłopaki. W sumie rozumiem, dlaczego nie podpisaliście się pod tym dziełem swoimi nazwiskami. Pozostaje czekać na kolejną płytę, być może już zrobioną jak należy.

Band site: http://www.kevinarnold.art.pl/
ver.: polish
media: myspace

Ask: Dokąd teraz? EP (wyd. własne, 2006)

Mało mamy punkrockowych zespołów z wokalistkami i to wokalistkami śpiewającymi po polsku. Ask ma szansę stanąć na czele nowej fali śpiewających/krzyczących kobiet, pod warunkiem jednak, że weźmie sobie do serca jedną radę. Stojąca za mikrofonem Ula nie ma jeszcze pomysłu na swój styl. To powoduje, że naprawdę całkiem niezłe kompozycje zespołu nie wyrażają w pełni potencjału, jaki drzemie w tym składzie.

Pierwsze nagranie, tytułowe, wskazuje dobry kierunek do dalszego rozwoju – to agresywna gitarowa jazda z wplecionymi w strukturę utworu klawiszami. Niestety, śpiew Uli jest tu raczej bezbarwny. Podobnie W moim mieście, tu również śpiewa zbyt zachowawczo, chociaż słychać zalążki przebojowości i melodii. Więcej dbałości o linie melodyczne i będzie naprawdę dobrze. Kolejne piosenki To tak długo trwa i Niszczę to co najważniejsze przemijają kompletnie bez echa. Za to w końcówce EP-ki coś zaczyna się dziać. Okna z taneczną rytmiką i tęsknym wokalem tworzą już formę niemal udaną, a Patrzę na dym to już przebój aż miło. Piosenka ma nerw i porusza motoryczną energią, a mniej więcej w środku łamie ją niesamowicie wkręcający rytm, niemal tak intensywny jak we wczesnych nagraniach Bloc Party.

Muszę tu koniecznie wspomnieć o znakomitym brzmieniu tej EP-ki. Naprawdę rzadko się zdarza słyszeć – i to na profesjonalnych – polskich płytach tak soczyście brzmiące bębny i tak smakowicie siekące gitary. Dobra robota!

Band site: http://www.askband.com/
ver.: polish
media: free mp3 (full EP)

Iowa Super Soccer: Iowa Super Soccer EP + Teenage Dreams So Hard To Beat EP (wyd. własne, 2006)

Mysłowice już nie muszą kojarzyć się tylko z polską odmianą britpopu. Lokalna scena rozrasta się nie tylko ilościowo, ale też gatunkowo. Niedawno dołączył do niej zespół Iowa Super Soccer, grający półakustyczną odmianę indie, zahaczającą delikatnie o altcountry i lo-fi. ISS mają na koncie już dwie EP-ki – czas przyjrzeć im się z bliska.

Iowa Super Soccer EP
Bardzo łagodna, delikatnie i kojąco brzmiąca muzyka. Duety gitary akustycznej i elektrycznej przywodzą na myśl dokonania Coldplay, jednak wokalnie mamy do czynienia już z czymś innym. Ten leniwy styl śpiewania Michała Skrzydło i szepczącej tuż obok Moniki Mendak (na początku tego roku odeszła z zespołu, zastąpiła ją Natalia Baranowska). Letter To Nowhere i Strange Planet reprezentują ten łagodny, nieco senny nurt indie, w którym specjalizują się przede wszystkim Amerykanie – z mniej lub bardziej wyczuwalną inspiracją country i folku. ISS zanurzają się w onirycznych melodiach tak głęboko, że w połowie tej krótkiej płytki można nieco przysnąć, ale taka już specyfika tej muzyki. Na szczęście zamykający zestaw utwór Morning wnosi trochę odświeżającego dysonansu i bardziej zaangażowanego emocjonalnie grania, co pozostawia słuchacza przyjemnie pobudzonego.

Teenage Dreams So Hard To Beat EP
The River przynosi miłą odmianę w repertuarze ISS – przede wszystkim bardziej intensywną rytmikę, bardziej konkretny styl śpiewania Michała Skrzydło, taki lekko kowbojski klimat. Zwraca uwagę ładna solówka w technice slide Marcina Fludera. Mój ulubiony numer ISS. Znowu, jak w przypadku pierwszej EP-ki, najciekawsza wydaje mi się pierwsza połowa płytki. Live As If You’ll Die Tomorrow to piękny utwór z wywołującą gęsią skórkę dramaturgią i mocnym akcentem gitary elektrycznej w drugiej części nagrania. Również sekcja rytmiczna Plotek-Nowicki budzi się tu z letargu i gra całkiem motorycznie, rockowo wręcz. Piękna rzecz. Singlowy (powstał też teledysk) utwór 10 000 Miles to znowu klimaty senne i nasenne – najwyraźniej muzycy uznali, że będą promować właśnie to swoje charakterystyczne brzmienie. Ładnie, ale moim zdaniem to nie jest najlepsza piosenka ISS. Na koniec Straight Story, znowu bardziej elektryczny utwór, zamykający całość sensowną klamrą.

Do końca roku powinna być gotowa pierwsza płyta zespołu z Mysłowic, Iowa, Poland. Jestem jej bardzo ciekaw, i pewnie nie tylko ja.

Band site: http://www.iss.aplus.pl/
ver.: polish / english
media: free mp3, free video

Girlsband: Piżmaki EP (wyd. własne, 2007)

Za tą komercyjną i niezbyt trafioną nazwą kryje się warszawska formacja grająca intrygującą odmianę noise z postrockowymi naleciałościami. Zestaw otwiera Eliza, noise na wysokim poziomie, z charkoczącym basem i eksplozjami hałasu w końcówce. Potem następuje najciekawszy chyba numer tytułowy. Mamy tu wyciszone zwrotki z grającą bardzo cure’owsko gitarą, dziwny tekst jakby z psychodelicznej bajki (Piżmaki wpadły w trans/ Nie mamy żadnych szans/ Piżmaki wiedzą że/ Nie ukryjemy się) i świdrujący uszy bas, a w końcówce obowiązkową kakofonię dźwięków. W Dżezie zespół wpada w hipnotyczny trans, przez ponad sześć minut znęcając się nad klasycznym jazzowym motywem rytmicznym (ale jest to całkiem przyjemna tortura). W przekornym Szlagierze morduje melodię rozkręconymi gitarami i wyjącym jak wiertło dentystyczne basem. A w poetyckim utworze Miłosz w surową strukturę kompozycji muzycy umiejętnie wplatają delikatne dźwięki fortepianu.

Ciekawa muzyka, choć na pewno nie dla każdego. Zupełnie nieprzebojowa, ale z własnym, niepowtarzalnym klimatem. Dla poszukiwaczy.

Band site: http://www.girlsband.bzzz.net/
ver.: polish
media: free mp3 (full EP)

Mikrowafle: Cziornaja pora EP (wyd. własne, 2007)

Prawdziwy rarytas dla fanów tej kosmiczno-relaksowej formacji czerpiącej energię z oldskulowego brzmienia disco i mody odzieżowej lat 80. ubiegłego wieku. Kto widział ich na żywo, ten nigdy już nie będzie tą samą osobą. Na darmowej i ściągalnej EP-ce Cziornaja pora ponownie eksplorują zagadkowe otchłanie wszechświata równoległego, gdzie ciągle rządzą syntezatory Korg i Casio, a klawiszowe pasaże uznawane są za najważniejszą umiejętność muzyka rozrywkowego.

Mikrowafle zabierają nas w podróż na wschodnie krańce Europy, gdzie śpiewna mowa rosyjska doskonale uzupełnia kiczowatą i dramatyczną elektronikę. Posnurmuju poru i Kukuczka jako żywo przypominają to, co kiedyś, w zamierzchłych czasach programu Sonda i hitów Marka Bilińskiego (taki polski odpowiednik Jeana Michella Jarre’a) uchodziło za największy szpan, czyli popiskujące syntezatory ozdobione bajeranckimi efektami perkusyjnymi. Piosenki Żyjemy w gazach i Cicha noc prezentują surrealistyczne poczucie humoru formacji (Żyjemy w oparach, żyjemy w gazach czy Ekskluzywna tajemnica – matka dziewica/ Luksusowa nowina – matka rodzi syna) – prowokują, ale i wywołują uśmiech absurdalnymi skojarzeniami.

Absolutnie obowiązkowa pozycja dla każdego fana krajowego electro i altdisco. Tym bardziej, że za zupełną darmochę – wystarczy wejść na stronę zespołu.

Band site: http://www.mikrowafle.com/
ver.: polish / english
media: free mp3 (full EP)

Bruno Schulz: Ekspresje, depresje, euforie (Luna Music, 2007)

Bruno Schulz – nazwa zuchwała i prowokująca. Od zespołu, który przybrał imię genialnego pisarza i grafika, można – trzeba – wymagać czegoś niezwykłego, magicznego. Tymczasem kielecki Bruno Schulz (ładnie, że chłopcy poprosili o zgodę na wykorzystanie nazwiska Brunona Schulza jego jedynego żyjącego potomka – i otrzymali ją) jest zespołem zwyczajnym, by nie powiedzieć banalnym. Muzycznie nie odkrywają żadnego nieznanego lądu, tekstowo – starają się powiedzieć coś od siebie, acz z różnym skutkiem.

Jako się rzekło, muzycznie Bruno Schulz niewiele ma do powiedzenia. To sprawnie podany rock gitarowy, wykonany z dużą sumiennością i dbałością o detale. Gitarzyści Marcin Regucki i Tomasz Wzorek odrabiają swoja pracę z brawurą i techniczną poprawnością, sekcja Kucharski-Zarębski nie ustępuje im ani kroku, krocząc rytmicznie i precyzyjnie. Ale czegoś tu brakuje. Spontaniczności? Ognia? Luzu? Wydaje mi się, że zespół obawiał się popuścić wodze fantazji, żeby nie przeszarżować i w efekcie powstała muzyka wymierzona co do milimetra, dokładnie taka, jaką zaplanowali. Trema debiutantów? Być może na drugiej płycie poczują się już na tyle swobodnie, by poluzować sobie cugli. Wokalista i tekściarz (a także plastyk, student łódzkiej ASP) Karol Stolarczyk, to bez wątpienia najciekawsza i najbardziej charakterystyczna postać zespołu. Mimo młodego wieku ma już bogaty arsenał wokalnych min i grymasów, bywa bardzo manieryczny i chimeryczny. Wokalnie umieściłbym go gdzieś pomiędzy Marcinem Rozynkiem a Marcinem Zagańskim z Kombajnu do Zbierania Kur Po Wioskach, z niepokojącymi odchyłami w stronę Roberta Gawlińskiego (na miłość boską!). Teksty bywają bardzo pretensjonalne, choć są napisane poprawnie i zawierają – ale nie wnikam w to – jakiś przekaz. Często grzeszą banałem: Tłumy tańczą bałwochwalczo/ Opuścił nas Bóg albo Ludzkość wydała na świat mnóstwo takich jak ja/ Pytając gdzie są tory miłości szukamy w burdelach. No cóż, taka poezja dojrzewającego człowieka. Pierwsze rozczarowania światem, przerażenia, pierwsze cynizmy. Kto z nas tego nie przechodził? A więc wybaczam, bo też czasem udaje się Stolarczykowi napisać dobre wersy: Ja ćwiczę w wannie swoją śmierć/ Więc weź kamerę i zacznij to kręcić.

Piosenki. Płytę otwiera dziwaczna Afera. Histeryczny wokal, ni to progresywne, ni to metalowe, ni psychodeliczne elementy nijak nie pasują mi do reszty płyty. Potem są całkiem chwytliwe Taniec bałwochwalczy i Gdy więdną kwiaty – chyba najlepsze momenty płyty. Również Elektrownie brzmią przebojowo, ale niebezpiecznie zbliżają się do krajowego mainstreamu w wydaniu Wilków. Jeśli Bruno celuje w szeroką publikę, to niewątpliwie powinien iść w tym kierunku, ale trudno tę muzykę nazwać alternatywą. Szczęściem już następujące potem Mandarynki mają znacznie bardziej awangardowy charakter. Wspomnę jeszcze o Dziewczynce z Bałut, ale nie dlatego, że podoba mi się podrabianie Thoma Yorke’a, ani dziwaczny refren Zobacz, jestem w twojej torebce (o co tu chodzi??!), ale ze względu na lokalność w tekście (Bałuty to dzielnica Łodzi, rodzinnego miasta Stolarczyka). Niestety nie obyło się bez wpadek-koszmarków. O Aferze była już mowa, niech jeszcze padnie tytuł Podmienić naboje. Nie dość, że tekst jest o aniele (czy my Polacy musimy ciągle śpiewać o aniołach? Anioł w Krakowie nie wystarczy?), to jeszcze wyśpiewany tragiczną stylizacją na Gawlińskiego. Takim numerom mówimy stanowcze nie! Za to jedno ciepłe zdanie za utwór Biegnę, biegnę, idę, idę (aha, była tu jakaś inspiracja) z uroczym chórkiem śpiewającym niecenzuralne Sąsiad wkurwi się. Sympatyczne.

Brzmieniowo Ekspresje nie dają rady. Trochę jakbym się cofnął w czasie do połowy lat 90. Brzmienie jest suche i ciasne, brak w nim przestrzeni i głębi. Jednak jeśli uwzględnić fakt, że zespół nagrywał tę płytę w domowych warunkach, nie powinienem się czepiać. Debiut Bruno Schulza na pewno pozostawia spory niedosyt, jednak warto dać tym chłopakom szansę, a płytę warto przynajmniej raz przesłuchać, choćby w sklepie, by wyrobić sobie o niej własne zdanie.

Band site: http://www.brunoschulz.of.pl/
ver.: polish