29 kwietnia 2020
Dav Intergalactic: SAM EP (wyd. własne, 2020)
Przebudzili się po dekadzie milczenia. Czy potrzebnie? To już niech każdy z was - czytelników, fanów - rozważy w swoim sumieniu.
Warszawski zespół był z nami od początku. 2007 rok – jeden z pierwszych bandów obserwowanych i promowanych przez nikomu wtedy nieznany blog We Are From Poland. Chłopaki zabłysnęli wtedy kapitalną piosenką Policjantki – do dziś słucham jej z miłością, bo utwór się ani trochę nie zestarzał i wciąż wzbudza te same emocje. Potem były kolejne przeboje: Ray Luca, Rower, Poduszkowiec… Tak, to były lata młodych gitarowych zespołów i Dav Intergalactic zawsze się pojawiał w gronie największych nadziei nowej rockowej rewolucji. Niestety, zespół nigdy nie nagrał pełnowymiarowego albumu, a po EP-ce Mechanika płynów z 2009 r. zamilkł na dobre.
Nie wiem co działo się z muzykami przez tę dekadę „nieistnienia” jako DI. Może grali w innych składach, a może zajmowali się czymś zupełnie niezwiązanym z muzyką, na przykład sprowadzaniem starych Golfów z Niemiec. Ważne, że od pewnego czasu znów grają pod dawną nazwą i przyszykowali dla starych fanów skromny zestaw nowych piosenek.
Numeru na miarę Policjantek tu nie ma. Ale już coś w stylu Roweru – jaki najbardziej. Jest to dynamiczny power rock z soczystym riffem, wyrazistym rytmem i chwytliwymi refrenami. Otwierające EP-kę Syreny pędzą do przodu pełne energii; piosenka ma wszelkie cechy przeboju, ale… brakuje jej klimatu. Za dużo polerki w tym i kolejnych utworach, trochę zbyt to radiowe, za mało brudne. I to chyba główny problem, który powoduje, że nie potrafię się jakoś mocniej zżyć z nowym wydaniem DI. Choć muszę przyznać, że Syreny mają zaskakująco fajny, hałaśliwy finał. Albinos próbuje nawiązać do starych przebojów (mam na myśli linię melodyczną wokalu w zwrotkach i charakterystyczne szybkie riffy) – szkoda, że refren nie daje rady. Zamykające EP-kę Miasto to kolejny numer, o którym nie mogę powiedzieć złego słowa – jest energia, niezły tekst, dobry refren. Tylko że po jego wybrzmieniu natychmiast o nim zapominam.
Jak na powrót po długim czasie milczenia nie jest źle, ale uczciwie oceniając to dość przeciętny i niczym się nie wyróżniający materiał. Można powiedzieć, że teraz panowie są w dużo trudniejszej sytuacji niż 13 lat temu, gdyby chcieli na serio wrócić do muzyki. No chyba że traktują granie jako odskocznię od codzienności – wtedy jest to naprawdę fajny sposób na spędzanie wolnego czasu. [m]
Strona zespołu: https://www.facebook.com/davintergalactic
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Najczęściej czytane w ciągu ostatnich 30 dni
-
Ledwo skończył się tegoroczny, a my już myślimy o następnym. Pomarzyć zawsze można, dlatego wspólnie stwórzmy listę wykonawców, których chci...
-
WAFP! z dumą przedstawia: 01. Girls Overcome By Satan : Girl Overcome By Satan/ We Love Hair Police Since We Were Six EP - więcej 02. D...
-
To nie jest płyta przełomowa. Więcej, operuje w raczej dobrze znanych nam klimatach brzmieniowych. Ale co mnie to obchodzi – tego chce się ...
-
Lata 80. w polskiej muzyce popularnej są jak przybrzeżne wody najeżone rafami i niebezpiecznymi szczątkami rozbitych statków. Żeglowanie ...
-
Ostatnio dwie sprawy zaprzątają mi myśli, te związane z szeroko pojętą muzyką vel kulturą. Pierwsza z nich szczególnie drażniąca. Trójko, ko...
-
Młody warszawski zespół, który już został okrzyknięty sensacją i (kolejną) nadzieją polskiej sceny alternatywnej. Zastanawiające, co było pr...
-
Tytuł może i kiczowaty, może i pompatyczny, ale idea chyba niegłupia - co powiecie na stworzenie listy najlepszych polskich płyt alternatywn...
-
Tajemniczy zespół grający fajne, bezpretensjonalne piosenki, od których nie można się uwolnić.
-
To, co nie do końca udało się Vermones, Sex Architects osiągają bez trudu.
-
Mimo że rok 2009 powoli odchodzi w przeszłość, ciągle jeszcze skrywa nieodkryte skarby, które sprawiają, że nie możemy o nim zapomnieć. Oto...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz