19 Wiosen: 9 D EP (wyd. własne, 2011)

Pojawienie się basisty i producenta Bartka Adamiaka w szeregach 19 Wiosen nie tylko zaowocowało najlepszą płytą w historii zespołu, ale także popchnęło grupę na nowe ścieżki. Duma rozpiera także samych twórców Pożegnania ze światem. Wkrótce album ma się ukazać na winylu, z nowym miksem i zmienioną kolejnością utworów. Nie przeszkodziło to łodzianom w międzyczasie nagrać cztery nowe kawałki i udostępnić je fanom. Być może wejdą w skład kolejnego wydawnictwa, albo i nie. Można rzucać monetą.

Bardzo mało jest już punku w muzyce 19 Wiosen. Bliżej jej do rock and rolla. Takiego żywego, kopiącego. To chyba najbardziej dotarty skład. Słychać radość ze wspólnego muzykowania i zgranie poszczególnych muzyków. 9 D jest logiczną kontynuacją poprzedniej płyty jeśli chodzi o melodykę. Nie, Marcin Pryt nie zaczął śpiewać. Chodzi mi o pozostałych członków zespołu. Klawisze Grzegorza Fajngolda są prawie że bigbitowe (Pulsacje i pompowanie). Aleksandrowi Gemelowi często zdarza się wydobywać ze swej gitary przepyszne riffy (najlepsze w Uspokój go). Szymon Janiaczek sunie równo niczym czołg ze swoją perkusją. Gdyby nie tyrada Pryta, kawałek Centylion mógłby zostać uznany za postrockową kompozycję. Tak naprawdę tło muzyczne jest dość "pogodne", z ikrą, dalekie od minorowych nastrojów. Ale na straży "wiosnowatości" stoi nieustannie Pryt. To człowiek beton. Z miną pokerowego szulera wypluwa z siebie fantasmagoryczne teksty. Nie ma znaczenia, że tym razem odszedł w nich od swoich fascynacji aerodynamiką. To wciąż poezja brudu i ciemnych zakamarków umysłu. Nawet nie staram się zrozumieć o czym są. Pozwalam im po prostu wsiąkać.

EP-ka nie zjedna zespołowi nowych fanów. To tylko demostracja, że 19 Wiosny się zmieniają, nie porzucając żadnych charakterystycznych elementów ze swej przeszłości. Szacun! [avatar]

Strona zespołu: http://www.myspace.com/19wiosen

Przeczytaj też 19 Wiosen: Pożegnanie ze światem, 19 Wiosen: Pedofil