24 października 2011
Julia Marcell: June (Mystic, 2011)
Julia z Olsztyna/Berlina nie jest już tą rozmarzoną panną sprzed paru lat, w zamyśleniu zasiadającą nad klawiaturą. Woli skakać po łące w krótkiej kiecce, czerwonych bucikach i żółtych rękawiczkach. I głośno walić w bębny.
Druga płyta, i jest przełom, w to chyba już nikt nie wątpi. O ile debiutanckie It Might Like You było płytą z założenia dla maniaków akustycznych, klasycznych brzmień i melancholijnych piosenek, to June jest albumem pop w najlepszym tego słowa rozumieniu. Są tu piosenki, które śmiało mogą śmigać po listach przebojów i pogodzić fanów modnych wokalistek, jak Glasser czy Florence And The Machine. Co nie znaczy, że zabrakło nutki amosowego romantyzmu. Nie zabrakło. Za to robi on jeszcze większe wrażenie w otoczeniu rozbuchanych technologicznie aranżacji.
Mocne uderzenie już na sam początek. Tytułowe June bombarduje uszy dwoma zestawami perkusyjnymi, z czego jeden został przepuszczony przez piękny brudny filtr. Do tego dzwoneczki i pełen ekspresji wokal. To jest nowoczesny – niech będzie alternatywny – pop, wściekle melodyjny, ale niebojący się używać rozwiązań melodycznych i brzmień zarezerwowanych do tej pory dla wykonawców eksperymentujących. Matrioszkę już wszyscy słyszeli i trzeba przyznać, że to singiel idealny. Delikatny wstęp, motyw przewodni grany przez flet, przyczajone orkiestrowe tło i potężne uderzenie sekcji rytmicznej. Finałowe crescendo smyczków niemal zrywa włosy z głowy. Świetne, niebanalne kompozytorsko (tylko dwa refreny i nietypowe zakończenie) nagranie. Potem tradycja zaczyna się mieszać z nowoczesnością. Utwory bardziej nastawione na akustyczne barwy, jak powoli rozkręcające się Since, Echo z przecudną partią smyczków (i fajnym chórkiem po polsku) czy instrumentalny przerywnik Shores sąsiadują z piosenkami odważnie eksplorującymi obszary elektroniki użytkowej (taneczne CTRL i Shhh, I Wanna Get On Fire, które mogłaby zaśpiewać Pati Yang). Nie da się ukryć, zarówno brzmienia (częste operowanie przesterem, efektami cyfrowymi), jak i same kompozycje są dobrane perfekcyjnie. Nie ma czasu na nudę, ciągle się coś dzieje. A to łzy wyciska zjawiskowe solo na skrzypcach, a to emocje chłodzi precyzyjna elektronika, na nogi podrywa bezczelny, hałaśliwy rytm lub frenetyczne partie dęciaków. No i rzecz jasna głos Julii, która zrobiła spore postępy w sztuce wokalistyki. Śpiewa w sposób bardzo urozmaicony, choć można by się przyczepić, że czasem za bardzo wyłażą inspiracje innymi wokalistkami.
Wątpliwości mam tylko w dwóch przypadkach. CTRL to naprawdę wkurzająca piosenka i chyba wolałbym, żeby jej na June nie było. Zwłaszcza to „o-o-ou” w refrenie wyjątkowo działa mi na nerwy (choć z drugiej strony syntetyczny bas i wtręty smyczków są zdecydowanie z górnej półki). Rozczarowuje też Crows. Numer zaczyna się z nerwem, fajnie nabijającym rytm pianinem i mocarnym wejściem bębnów – ale brakuje mu wyrazistego refrenu. Jednak na pewno bym go z płyty nie wyrzucił :)
June ma szansę zostać dużym przebojem tego roku, i to nie tylko w Polsce (choć na atak na kraje anglosaskie Julia chyba jeszcze nie jest gotowa). Są tu tzw. momenty, a i całościowo słucha się tego albumu bardzo przyjemnie. Sprawdźcie sami. [m]
Strona artystki: http://www.juliamarcell.com/pl
Przeczytaj też: Wykrzywianie brzmień – rozmowa z Julią Marcell o June
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Najczęściej czytane w ciągu ostatnich 30 dni
-
Ledwo skończył się tegoroczny, a my już myślimy o następnym. Pomarzyć zawsze można, dlatego wspólnie stwórzmy listę wykonawców, których chci...
-
WAFP! z dumą przedstawia: 01. Girls Overcome By Satan : Girl Overcome By Satan/ We Love Hair Police Since We Were Six EP - więcej 02. D...
-
To nie jest płyta przełomowa. Więcej, operuje w raczej dobrze znanych nam klimatach brzmieniowych. Ale co mnie to obchodzi – tego chce się ...
-
Lata 80. w polskiej muzyce popularnej są jak przybrzeżne wody najeżone rafami i niebezpiecznymi szczątkami rozbitych statków. Żeglowanie ...
-
Ostatnio dwie sprawy zaprzątają mi myśli, te związane z szeroko pojętą muzyką vel kulturą. Pierwsza z nich szczególnie drażniąca. Trójko, ko...
-
Młody warszawski zespół, który już został okrzyknięty sensacją i (kolejną) nadzieją polskiej sceny alternatywnej. Zastanawiające, co było pr...
-
Tytuł może i kiczowaty, może i pompatyczny, ale idea chyba niegłupia - co powiecie na stworzenie listy najlepszych polskich płyt alternatywn...
-
Tajemniczy zespół grający fajne, bezpretensjonalne piosenki, od których nie można się uwolnić.
-
To, co nie do końca udało się Vermones, Sex Architects osiągają bez trudu.
-
Mimo że rok 2009 powoli odchodzi w przeszłość, ciągle jeszcze skrywa nieodkryte skarby, które sprawiają, że nie możemy o nim zapomnieć. Oto...
fajny opis płyty, a sama płyta świetna. Nie mamy czego się wstydzić i czas jest dobry na podbijanie anglosaskich rynków!!!
OdpowiedzUsuńM.