drewnofromlas: (tu wpisz tytuł) (Tartak Records, 2013)

Dość długo zabierałem się do spisania wrażeń z odsłuchu debiutanckiej płyty ekipy z Trójmiasta. (tu wpisz tytuł) to przypadek wydawnictwa pełnego całkiem oryginalnie podanych dźwiękowych fuzji, które jednak pozostawiają wobec tego albumu chłodnym.

Zespół miał sporo czasu na wypracowanie własnego, specyficznego brzmienia. Wystarczy powiedzieć, że w obecnym składzie grają od 2006 roku. Po drodze zdarzyły się co prawda wydane cyfrowo dwie EP-ki, jednak przełom nastąpił trzy lata temu, gdy podjęto decyzję o utworzeniu planu crowdfundingowego. Uzyskane od fanów fundusze poszły nie tylko na emisję fizycznych nośników (CD, LP), ale także na mozolną dłubaninę w studio nagraniowym.

Filary drewnofromlas tworzą pełne pogłosu partie gitar i dubowa praca basu. Czasami do głosu dochodzi połamane metrum perkusji, ciągnące kompozycje w stronę drum'n'bassu. Mając taką podstawę, muzycy robią sobie międzygatunkowe wycieczki. Te najbardziej oczywiste skierowane są ku reggae'owym krainom (Czekokot) i smooth-jazzowym sypialniom (Zakupy). Chwilami muzyka dfl koncepcyjnie zbliża się do poetyki fusion (Balkon, Fela). Dzięki bardzo dobrej produkcji dość łatwo dać się omamić kryształowym dźwiękom płynącym z głośników. Milo, odpowiedzialny za pajęczynowy, sound gitary wykonał tytaniczną pracę przepuszczając instrument przez delaye i filtry, które spowodowały, że płyta nabrała leśnej przestrzeni. Co znamienne, bardzo rzadko można usłyszeć pełne akordy - większość to żmudne przeskakiwanie palców po strunach i wytwarzanie gęstych i kruchych postrockowych dźwięków.

Właściwie wiele dobrego można napisać o każdym z członków kapeli. Jay-beat za perkusją zazwyczaj robi za uzupełnienie transowego basu kolegi orza, ale potrafi wybić się na pierwszy plan niespokojnym biciem w gary (Jagody). No i wokalistka aga_tre, dziewczyna o charakterystycznej barwie głosu, autorka odjechanych tekstów. Mistrz jogi uparł się/ Przyniosę z banku sejf/ Z podłogi podniósł się/ Z wierzchu len/ W środku tlen/ Z podłogi podniósł się. Sensu w tym nie ma żadnego, oprócz zestawienia obok siebie ciekawie brzmiących wyrazów. Ale cała ta dubowa hipnotyczność generowana przez mrus leee sprawia, że z kubka herbaty zaczyna dobywać się bardziej intensywny zapach.

I mimo całej sympatii do (tu wpisz tytuł), jest coś, co mocno zaniża moją ocenę. A właściwie ktoś. To także zespół z Gdańska, mjut się nazywa i parę lat temu wydał Akcję Ratowania Ślimaków. Koncepcyjnie to młodszy brat bliźniak dfl. Słyszę dużo elementów wspólnych w rozedrganych dźwiękach gitar i miauczącym wokaliście (przyznam się, początkowo myślałem że w dfl śpiewa facet). Przy czym mjut jest/był cudownie autystyczny i depresyjny. A elektroniczne podbicie nadaje muzyce drewnofromlas mało przyjemnego komputerowego zimna. Dlatego doceniam umiejętności, propsuję gigantyczną robotę, która doprowadziła do finalnego brzmienia, daję się ponieść liryce pani przy mikrofonie, ale ja w tym lesie marznę. Lepiej mi w obecności ślimaków. [avatar]
 

Strona zespołu: https://www.facebook.com/pages/dfl-drewnofromlas/198815583488058